TOKATSİAD tarafından organize edilen toplantıda konuşan Ahmet Arat, Tokat’ın en büyük sorunlarından birinin “şikâyet kültürü” olduğunu söyledi.
Farklı sivil toplum kuruluşlarının temsilcilerinin katıldığı toplantıda Arat, şehirlerin plansız değil ancak planlı şekilde gelişebileceğine vurgu yaparak, Tokat’ın uzun yıllardır aynı sorunları tekrar ettiğini ifade etti.
“Bilgi üretmeyen toplumlar tepki üretir, plan yapmayan şehirler ise günü kurtarmaya çalışır” diyen Arat, Tokat’ta sorunların sürekli konuşulduğunu ancak veri temelli ve kurumsal çözüm kültürünün yeterince oluşmadığını belirtti.
Modern şehircilikte teorinin; planlama, strateji, veri, kurumlar arası koordinasyon ve uzun vadeli vizyon anlamına geldiğini söyleyen Arat, plansız büyümenin ise trafik, göç, ekonomik durağanlık, genç nüfus kaybı ve yatırım eksikliği gibi sorunları beraberinde getirdiğini kaydetti.
Konuşmasında Tokat’taki temel eksikliklere de değinen Arat, kurumsal hafıza eksikliği, günü kurtaran siyaset anlayışı ve toplumsal katılım kültürünün zayıflığını eleştirdi. Hazırlanan stratejik planların ve çalıştayların çoğu zaman raflarda kaldığını belirten Arat, “Şehir planlaması kişilere göre değil, şehir çıkarına göre devam etmelidir” dedi.
Çalıştay ve ortak akıl toplantılarının önemine dikkat çeken Arat, gelişmiş şehirlerde üniversiteler, meslek odaları, yatırımcılar, medya, yerel yönetimler ve STK’ların birlikte hareket ettiğini söyledi. “Çalıştaylar sihirli değnek değildir ama ortak akıl üretiminin başlangıcıdır” ifadelerini kullandı.
Tokat’ta eleştirilerin çoğu zaman bilgiye dayalı değil refleks ve kişisel zeminde yapıldığını da ifade eden Arat, demokratik toplumlarda eleştirinin değerli olduğunu ancak bunun veri ve çözüm odaklı olması gerektiğini vurguladı.
Şehrin geleceği için çözüm önerilerini de sıralayan Arat; şehir kültürünün güçlendirilmesi, hazırlanan planların halka sade şekilde anlatılması, çözüm öneren yaklaşımın teşvik edilmesi ve şehir meselelerinin kişiselleştirilmemesi gerektiğini söyledi.
Toplantının sonunda Arat, Tokat’ın artık şu kritik soruya cevap vermesi gerektiğini belirtti:
“Bu şehir günü kurtararak mı yaşayacak, yoksa planlı bir gelecek mi kuracak?”
